فخرالدین اسعد گرگانی

ز روزن روى رامین دید چون مهرشکفته شد به جانش در گل مهر

ویس و رامین · رسیدن رامین به مرو نزد ویس

گهى ارید چشمش بر گل زردگهى نالید جانش از غم و درد

ویس و رامین · آگاهى یافتن ویرو از بردن شاه ویس را

نه من گفتم که گونه زرد خواهمهمیشه جان و دل پر درد خواهم

ویس و رامین · پاسخ دادن ویس موبد را

چو دى ماه فراق ما سر آیدبهار وصلت و شادى در آید

ویس و رامین · نامهء چهارم خشنودى نمودن از فراق و امید بستن بر وصل

همه بستر ز جانش پر غم و دردهمه بالین ز رویش پر گل زرد

ویس و رامین · بیمار شدن ویس از فراق رامین

چو چشمم راز غم بى خواب کردىکنارم را پر از خوناب کردى

ویس و رامین · زارى کردن ویس از رفتن رامین

بدو گفت اى مرا چون چشم روشنبه مهر اندر بپوش از صبر جوشن

ویس و رامین · اندر باز آمدن دایه به نزدیک رامین به باغ

نه باد ارم همه سال از دم سردنه ابر آرم ز دود جان پر درد

ویس و رامین · پاسخ دادن ویس رامین را

نه چشمش دید جان افزاى رویشنه مغزش یافت مهر انگیز بویش

ویس و رامین · آمدن رامین به دز اشکفت دیوان پیش ویس

تن من دردها را راه گشستتو گویى جانم آتشگاه گشست

ویس و رامین · فریفتان دایه ویس را به جهت رامین