مسعود سعد سلمان

به ناز گفت که از دیده بیش اشک مریزبه مهر گفتم کز زلف بیش مشک مکن

قصاید · قصیده شماره ۲۳ - شبی سیاه‌تر از روی ورای اهریمن

از غم و درد چون گل و نرگسروز و شب با سرشک و با سهرم

قصاید · قصیده شماره ۱۷ - درد و تیمار دختر و پسرم

گه انده جان به باس بگسارمگه آتش دل به اشک بنشانم

قصاید · قصیده شماره ۲۱ - تا مرگ مگر که وقف زندانم

ز آب دیده گریان چو تیغم آب دهنداز آتش دل سوزان مرا بتفسانند

قصاید · قصیده شماره ۱۰ - مرا بدانند آن‌ها که شعر می‌دانند

همیشه تا دمد از روی ماه تابش مهرهمیشه تا دمد از کنج باغ بوی سمن

قصاید · قصیده شماره ۲۳ - شبی سیاه‌تر از روی ورای اهریمن

همچو لاله ز خون دل روییستچون بنفشه ز زخم کف رانیست

قصاید · قصیده شماره ۴ - قطعهی گفته‌ام که دیوانیست

شد دیده تیره و نخورم غم ز بهر آنکروزم همه شب است و صباحم همه مسا

قصاید · قصیده شماره ۱

گشت لاله ز خون دیده رخمشد بنفشه ز زخم دست برم

قصاید · قصیده شماره ۱۷ - درد و تیمار دختر و پسرم

آب مهر ترا خلاب نبودآتش خشم تو شرار نداشت

قطعات · شماره ۵ - بر تو سید حسن دلم گرید

زی درگه تو همی رود بختمدر سایه تو همی خزد جانم

قصاید · قصیده شماره ۲۱ - تا مرگ مگر که وقف زندانم