باباافضل کاشانی

تاریک شد از هجر دل افروزم، روزشب نیز شد از آه جهان سوزم، روز

رباعیات · رباعی شماره ۹۷

تا ظن نبری کز آن جهان می ترسموز مردن و از کندن جان می ترسم

رباعیات · رباعی شماره ۱۲۲

در عشق تو جان بوالهوس می میردچون شعله ز انبوهی خس می میرد

رباعیات · رباعی شماره ۵۴

در آب و گل که آورد، آیین جان نهادن؟بر دوش جان نازک، بار گران نهادن؟

غزلیات · غزل شماره ۶

سرتاسر آفاق جهان از گل ماستمنزلگه نور قدس کلی، دل ماست

رباعیات · رباعی شماره ۲۴

زین تابش آفتاب و تاریکی میغزین بیهده زندگانی مرگ آمیغ

رباعیات · رباعی شماره ۱۱۰

شد روشنی از روز و سیاهی ز شبماکنون نه شبم شب است، نه روزم روز

رباعیات · رباعی شماره ۹۷

چون مرگ حق است، من چرا ترسم از اوچون نیک نزیستم از آن می ترسم

رباعیات · رباعی شماره ۱۲۲

من مهر تو در میان جان ننهادمتا مهر تو بر سر زبان ننهادم

رباعیات · رباعی شماره ۱۱۹

ای آن که شب و روز خدا می طلبیکوری گرش از خویش جدا می طلبی

رباعیات · رباعی شماره ۱۵۹