احمد شاملو

حباب سیاه دنیای چشمش در اشک غلتید.روح‌ها درد کشیدند و ابرهای ظلم برق زد.

هوای تازه · غزل بزرگ

و روح تاریکی بر قالب خاک منتشر بودو هر چیز بسودنی دستمایه‌ی وهمی دیگرگونه بود

لحظه‌ها و همیشه · انگیزه‌های خاموشی

به سان آتش سرد امیدی در ته چشمانم شعله می‌زند.و زیر لب با سکوتی مرگبار فریاد می‌زنم:

هوای تازه · رکسانا

زیر خروش و جنبش ظاهرزیر شتاب روز و شب موج

هوای تازه · کبود

و مرا چون قایقی رسیده به ساحل به خاک نشانده باشدو روح مرا به رکسانا روح دریا و عشق و زندگی باز رسانده باشد،

هوای تازه · رکسانا

گاه وایی می‌کشد از سوز جان.خود اگر شب سرخوش از وایش نبود

باغ آینه · شب‌گیر

ورنه چرا بوسه خون چکاندم از لبورنه چرا خنده اشک ریزدم از چشم

هوای تازه · رنج دیگر

یکی تیغ در جان شب کاشتم؛مرا، تیغ فریاد برنده نیست

لحظه‌ها و همیشه · سرود

من از آنگونه با خویش به مهرمکه بسمل شدن را به جان می‌پذیرم

مرثیه‌های خاک · و حسرتی

از لذتی جان‌گرفته‌ام که از آن من نیستبه مرگی جان می‌سپارم که از آن من نیست.

باغ آینه · فقر