سهراب سپهری

تو نیستی ، و غریو رودها گویا نیست، و دره ها ناخواناست.می آیی: شب از چهره ها برمی خیزد، راز از هستی می پرد.

آوار آفتاب · دروگران پگاه

چشم میدوزد خیال روز و شباز درون دل به تصویر امید.

مرگ رنگ · دود میخیزد

مرگ با خوشه انگور می آید به دهان.مرگ در حنجره سرخ - گلو می خواند.

صدای پای آب · صدای پای آب، نثار شبهای خاموش مادرم

در شب آن روزها فانوس گرفته ام.درخت اقاقیا در روشنی فانوس ایستاده .

آوار آفتاب · شاسوسا

و همیشه خوشه چینی از راهم گذشت ، و کنار من خوشه راز از دستش لغزید.و همیشه من ماندم و تاریک بزرگ ، من ماندم و همهمه آفتاب.

آوار آفتاب · آوای گیاه

و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت.و بدانیم اگر نور نبود ، منطق زنده پرواز دگرگون می شد.

صدای پای آب · صدای پای آب، نثار شبهای خاموش مادرم

بازی های کودکی ام ، روی این سنگ های سیاه پلاسیدند.سنگ ها را می شنوم: ابدیت غم.

آوار آفتاب · شاسوسا

در آ، که کران را برچیدم، خاک زمان رفتم، آب نگر پاشیدم.در سفالینه چشم ، صدبرگ نگه بنشاندم، بنشستم.

شرق اندوه · تراو

موجی غم را به لرزش نی ها داد.غم را از لرزش نی ها چیدم، به تارم بر آمدم، به آیینه رسیدم.

آوار آفتاب · تارا

دشت: دریای تپش، آهنگ ، نور.سایه می زد خنده تاریک او.

آوار آفتاب · غبار لبخند